Januari 2025 besloot ik om toch maar eens aan de monstertocht van het eiland Goeree Overflakkee te beginnen. 110 kilometer wandelen binnen 24u. Niet alleen over asfalt maar ook over het strand, door de duinen en over allerlei grasdijken. En misschien wel het meest spannende? De nacht. Vanaf Stellendam tot aan de camping aan de Brouwersdam is het donker. Toch maar flink trainen, want dit werd een uitdaging van groot formaat.
De trainingen begonnen van huis naar werk. 3,5 kilometer heen en ook weer terug. Geen wereldafstand, maar in januari is het nog donker dus een goed begin. Twijfelend of ik het wel moest proberen, zette ik geregeld een podcast op met een motivational speaker. Opgeven is geen optie als je ergens voor wil vechten.
Wekenlang heen en weer gewandeld. Langzaam breidde ik de afstand uit; 10km, 12,5km, 20km... het ging steeds beter. Gemiddeld 6 km/h aanhouden, dan red je de omloop qua tijd makkelijk.
Maanden gingen de trainingen rustig door. Toen het warmer werd, ging ik gewoon door. Tijdens de Omloop kan je ook niet kiezen welke temperatuur het wordt, was mijn gedachte.
In juli 2025 nog meegedaan aan de zevendorpentocht in Tholen. 50 kilometer; 7.00u beginnen tot een uur of 17.00. Testen hoe je er voor staat. Dat ging vrij makkelijk. Hier en daar wat blaartjes, maar niks extreems. Dat is fijn. Dat geeft hoop.
Daarna nog een aantal keer 20/25 km gewandeld om de afstanden er wel in te houden. Dit ging allemaal goed.
Uiteindelijk was het zo ver. Het laatste weekend van augustus... vrijdagavond om 19u beginnen. Spannend dat het was! Gelukkig heel veel aanmoediging onderweg en binnen de kortste keren waren we bij de eerste post; den Bommel. Onder luid gejuich zijn we snel doorgelopen, want we zitten er net lekker in. Op naar de volgende post.
Zo kwamen we uiteindelijk bij stad aan 't Haringvliet, Middelharnis en Dirksland Sas. Toen werd het al donker, snel doorgelopen naar Stellendam. Dit is een grote post; blaren behandelen waar nodig, soep eten en snel weer de nacht in richting het strand!
Daar begon het spannendste gedeelte. Ik ben geen nachtmens dus dit werd wel een uitdaging. Met de zaklamp de duinen in, duinen op en weer af. Uiteindelijk bij het strand aangekomen, lekker ploegen door het zand. Wat duurde dat lang zeg!
05.30u.. ik zag licht bij de horizon. Eindelijk de zon! Snel doorzetten tot Ouddorp, dan ben je van het strand af. Het viel uiteindelijk niet tegen. Nog niet het idee dat de blaren heel heftig waren, dus schoenen laten zitten en doorstomen naar de volgende posten.
Uurtje of 10.00 kwamen we voorbij de Slikken. Mooi natuurgebied, maar ik was al helemaal klaar met wandelen. Ik wilde de finish halen. Knal, een steek in mn knie. Nee hè... even een pasje rustiger. Hmm ja het doet wel pijn maar het gaat. We zijn nou bijna op de 80 km post... Dit laat ik me niet meer afpakken. Zo lang het gaat, gewoon rustig doorlopen.
Oude-Tonge is altijd een feestje. Onder luid gejuich en commentators worden we binnengehaald. Samen met je vriend?! Dat is wel een test op je relatie! Hoorden we door de speakers. Nou ik ben blij dat hij er loopt! Zonder hem had ik niet zo ver gekomen!
Oude-Tonge snel uit. Nu komt het saaiste stuk. Asfalt en nog eens asfalt. Niet over nadenken. Nog iets meer dan 30 km, dan mag je stoppen... dus doorknallen. Voeten beginnen zeer te doen, maar voorbij Herkingen kan ik niet meer stoppen. We zijn er bijna! Nog 30 km! Nog 20! Nog 10! Nu beginnen mensen aan de kant; je bent er bijna hoor! Ja uhuh, 10 km is nog 2 uur...
Maar dan komt er die winnaarsmentaliteit. Ooltgensplaat is weer in zicht. De finish!!! Yes! Nog 6 km te gaan...
We lopen Ooltgensplaat binnen... rechtdoor over het fietspad, links de brug over, langs het fort. Oké deze straat door en daar staat het officiële bord: Ooltgensplaat! Nu echt bijna. De haven door, hier zijn we begonnen gisteren om 19.00... bizar.
Straatje naar beneden, links een pad door. Langs de kerk. Daar klinkt de muziek!!! Luid gejuich en gezelligheid wakkert het laatste beetje vuur aan. We made it! Tussen de haag door, alleen maar een big smile!
Trots op de strijd die we geleverd hebben. Maar blij dat het voorbij is. Colaatje naar binnen om te zorgen dat ik niet omval. Medaille opgehaald. Nog even nagekletst en daarna snel naar huis.
Volgend jaar weer? Geen idee. Voor nu lekker slapen en blaren verzorgen want de staat van mijn voeten is niet normaal!
Reactie plaatsen
Reacties